PKN
Protestantse wijkgemeente Slinge te Rotterdam-Zuid
 
Meditatie november-2 Meditatie november-2
MEDITATIE

HET MES IN DE KERSTKRANS
Veel  mensen hebben al een kerstboom in huis gehaald. In deze tijd zijn we veel thuis en moeten we veel gezelligheid van elkaar missen. Alle tuincentra zijn er met hun immense kerstafdelingen al helemaal klaar voor. We nemen dit jaar wat eerder dan normaal een voorschot op de gezelligheid van Kerst. Waarom wachten tot het Advent is of Sinterklaas voorbij? Dit jaar is alles anders. Maar ook ontdekken we door de uitzonderlijke situatie weer diepere lagen. In alles wat we in huis halen zit volop oude betekenis. Allerlei symboliek van het Germaanse Midwinterfeest heeft zijn betekenis gehouden. In deze steeds korter wordende dagen ontsteken we licht. Kaarsen of hele slingers met lampjes als teken van hoop in donkere dagen. Groen blijvende dennenbomen verwijzen naar het leven dat in de natuur blijft ondanks de ijzige kou. De kerstballen verbeelden de zon, de bron van licht en warmte die niet door het duister wordt overwonnen. 
Het is niet verwonderlijk dat de christelijke viering van Advent en Kerst aansluiting vond bij dit oude Germaanse feest. Juist in deze donkere dagen kijken we uit naar de overwinning van het licht. Dit jaar heel concreet: komt er weer een einde aan deze tijd van beperkingen en eenzaamheid? Ja, zeggen onze kerstbomen, ballen en lichtjes. Het duister zal uiteindelijk worden overwonnen. Of zal het ooit beter worden in ons leven of in deze wereld? Blijft de geschiedenis zich niet herhalen?
Daar hebben we de kerstkrans voor. Oorspronkelijk is deze krans een teken de cirkel van het leven en de herhaling van de seizoenen. Na duisternis komt licht. Na licht komt duisternis. Maar deze Adventstijd vertelt ons een groter verhaal. Gods licht doorbreekt onze duisternis voorgoed. We blijven niet in kringetjes ronddraaien, maar Gods liefde voor ons breekt alles open voor een nieuw blijvend begin. Dus wanneer u het mes zet in de boterkrans, viert u Advent: de komst van God in deze wereld die alles verandert.
Ds. Hans van Dolder






















MEDITATIE
HET MES IN DE KERSTKRANS
Veel  mensen hebben al een kerstboom in huis gehaald. In deze tijd zijn we veel thuis en moeten we veel gezelligheid van elkaar missen. Alle tuincentra zijn er met hun immense kerstafdelingen al helemaal klaar voor. We nemen dit jaar wat eerder dan normaal een voorschot op de gezelligheid van Kerst. Waarom wachten tot het Advent is of Sinterklaas voorbij? Dit jaar is alles anders. Maar ook ontdekken we door de uitzonderlijke situatie weer diepere lagen. In alles wat we in huis halen zit volop oude betekenis. Allerlei symboliek van het Germaanse Midwinterfeest heeft zijn betekenis gehouden. In deze steeds korter wordende dagen ontsteken we licht. Kaarsen of hele slingers met lampjes als teken van hoop in donkere dagen. Groen blijvende dennenbomen verwijzen naar het leven dat in de natuur blijft ondanks de ijzige kou. De kerstballen verbeelden de zon, de bron van licht en warmte die niet door het duister wordt overwonnen. 
Het is niet verwonderlijk dat de christelijke viering van Advent en Kerst aansluiting vond bij dit oude Germaanse feest. Juist in deze donkere dagen kijken we uit naar de overwinning van het licht. Dit jaar heel concreet: komt er weer een einde aan deze tijd van beperkingen en eenzaamheid? Ja, zeggen onze kerstbomen, ballen en lichtjes. Het duister zal uiteindelijk worden overwonnen. Of zal het ooit beter worden in ons leven of in deze wereld? Blijft de geschiedenis zich niet herhalen?
Daar hebben we de kerstkrans voor. Oorspronkelijk is deze krans een teken de cirkel van het leven en de herhaling van de seizoenen. Na duisternis komt licht. Na licht komt duisternis. Maar deze Adventstijd vertelt ons een groter verhaal. Gods licht doorbreekt onze duisternis voorgoed. We blijven niet in kringetjes ronddraaien, maar Gods liefde voor ons breekt alles open voor een nieuw blijvend begin. Dus wanneer u het mes zet in de boterkrans, viert u Advent: de komst van God in deze wereld die alles verandert.
Ds. Hans van Dolder



























MEDITATIE
HET MES IN DE KERSTKRANS
Veel  mensen hebben al een kerstboom in huis gehaald. In deze tijd zijn we veel thuis en moeten we veel gezelligheid van elkaar missen. Alle tuincentra zijn er met hun immense kerstafdelingen al helemaal klaar voor. We nemen dit jaar wat eerder dan normaal een voorschot op de gezelligheid van Kerst. Waarom wachten tot het Advent is of Sinterklaas voorbij? Dit jaar is alles anders. Maar ook ontdekken we door de uitzonderlijke situatie weer diepere lagen. In alles wat we in huis halen zit volop oude betekenis. Allerlei symboliek van het Germaanse Midwinterfeest heeft zijn betekenis gehouden. In deze steeds korter wordende dagen ontsteken we licht. Kaarsen of hele slingers met lampjes als teken van hoop in donkere dagen. Groen blijvende dennenbomen verwijzen naar het leven dat in de natuur blijft ondanks de ijzige kou. De kerstballen verbeelden de zon, de bron van licht en warmte die niet door het duister wordt overwonnen.
Het is niet verwonderlijk dat de christelijke viering van Advent en Kerst aansluiting vond bij dit oude Germaanse feest. Juist in deze donkere dagen kijken we uit naar de overwinning van het licht. Dit jaar heel concreet: komt er weer een einde aan deze tijd van beperkingen en eenzaamheid? Ja, zeggen onze kerstbomen, ballen en lichtjes. Het duister zal uiteindelijk worden overwonnen. Of zal het ooit beter worden in ons leven of in deze wereld? Blijft de geschiedenis zich niet herhalen?
Daar hebben we de kerstkrans voor. Oorspronkelijk is deze krans een teken de cirkel van het leven en de herhaling van de seizoenen. Na duisternis komt licht. Na licht komt duisternis. Maar deze Adventstijd vertelt ons een groter verhaal. Gods licht doorbreekt onze duisternis voorgoed. We blijven niet in kringetjes ronddraaien, maar Gods liefde voor ons breekt alles open voor een nieuw blijvend begin. Dus wanneer u het mes zet in de boterkrans, viert u Advent: de komst van God in deze wereld die alles verandert.
Ds. Hans van Dolder
































 
 
meditatie november 2020-1 meditatie november 2020-1

Als je het zelf meemaakt, is het toch weer anders. Je hoort mensen vertellen dat ze op hun verjaardag zijn gebeld door hun kinderen. ‘En ik kon ze op de telefoon ook nog zien, wonderlijk!’  Maar geen fysiek contact, geen gezellig samenzijn. Vrijdag 30 oktober maakten we het zelf mee, onze oudste dochter was jarig. In de nacht van woensdag op donderdag brak de koorts uit en klonk het gehoest door de kamer. Donderdagochtend heb ik me voor de zekerheid laten testen. ‘Wie weet, komen we niet langs, we wachten op de uitslag’. Het bericht volgde: positief getest. Het zegt niet alles, maar de symptomen waren ook niet verheffend. ‘Ruim 20 jaar heb ik je nooit overdag op bed zien liggen met koorts,’ zo voegde mijn vrouw me toe. Gelijk heeft ze, dus wat heb ik te klagen? ‘In quarantaine’. Afhankelijk zijn van de hulp van anderen, leven tussen de muren van je kamer, afgescheiden van je geliefden. Quarantaine en je goed ziek weten, velen hebben het sinds half maart meegemaakt. Deze dagen maken ons gevoeliger voor wat anderen – vaak zoveel heftiger – meemaken.

Opmerkelijk genoeg was de laatste Bijbeltekst die ik echt las en tot me liet doordringen Jesaja 53, over de knecht van de Heer, die de ziekte droeg. Op de Bijbel gesprekskring in de Oude Kerk lezen we fragmenten uit het boek Jesaja en woensdag was Jesaja 53 aan de beurt. ‘Hij was een man die het lijden kende en met ziekte vertrouwd was’ (Jesaja 53:3). Een bijzondere typering: de knecht van de Heer is geen ‘winnaar’, maar een ‘loser’. En wat hebben ‘losers’ ons te bieden? Een mens van lijden en ziekte, wat kan hij voor ons doen? 

Was de knecht van de Heer werkelijk ziek? Wie zal het zeggen. In ieder geval maakt het beeld ons duidelijk dat de knecht deelt in het menselijk lot, in de kwetsbaarheid van het bestaan. En is de wijze waarop er gesproken wordt over de knecht niet veelzeggend voor God zelf?  De woorden waarmee de profeet de knecht typeert, doen me denken aan woorden van Dietrich Bonhoeffer (uit Verzet en Overgave): “God is zwak en machteloos in de wereld en juist zo en alleen zo is Hij met ons en helpt Hij ons... alleen de lijdende God kan helpen.” Over ‘de knecht van de Heer’ uit het boek Jesaja is veel te zeggen, er zijn boeken over vol geschreven. Al zal de profeet andere gedachten hebben gehad, in de vroege kerk denken ze bij ‘knecht van de Heer’ al snel aan Jezus. Volgens het boek Hebreeën is Jezus de hogepriester die in alles aan ons gelijk moest worden om ons bij te staan (Hebreeën 2:17-18), die in alles kan meevoelen met onze zwakheden (Hebreeën 4:15), die heeft gesmeekt en gebeden, angst heeft gekend (Hebreeën 5:7-8). Al lost dat ons lijden niet zomaar op, Hij is met ons lijden bekend. En dát maakt alles anders.
Ds. Bert Davelaar

















 
 
meditatie november 2020 meditatie november 2020
Ik hoorde een luide stem vanaf de troon, die uitriep: ‘Gods woonplaats is onder de mensen, hij zal bij hen wonen. Zij zullen zijn volken zijn en God zelf zal als hun God bij hen zijn. Hij zal alle tranen uit hun ogen wissen. Er zal geen dood meer zijn, geen rouw, geen jammerklacht, geen pijn, want wat er eerst was is voorbij.’ (Openbaring 21:3 en 4)

De dienst op de Paasmorgen wordt in veel kerken afgesloten met U zij de Glorie. De traditionele versie eindigt in vers 3 met de woorden: niets heb ik te vrezen in leven en in dood. Het lied is een lofdicht op de enorme kracht die uitgaat van de opstanding van Jezus Christus. Onze werkelijkheid lijkt vaak weerbarstiger. 1 november is het Allerzielen, de dag waarop we stil staan bij de mensen die ons voorgingen. Ook in onze kerken zullen op de gedachteniszondagen (15 en 22 november) weer meerdere namen genoemd worden. De dood is om ons heen, zeker nu we weer geconfronteerd worden met de toename van corona-overledenen.
En dan de woorden van de oude ziener Johannes op Patmos. Woorden over de dingen die gaan gebeuren (Openbaring 1). Maar Openbaring is vooral een troostboek, een troostboek voor de jonge kerk. Een kerk in de verdrukking, een kerk onder druk van het regime. Het regime hoopte dat verbanning van een van de leiders zou leiden tot het einde van die rare Jezus-movement. Niets blijkt minder waar. Openbaring is het boek dat laat zien dat er Eén is die regeert (Openbaring 4 en 5) en dat uiteindelijk alle dingen nieuw worden (Openbaring 21). Dat biedt perspectief voor ons. Ja, de dood is er met al haar dreiging, maar we mogen uitzien naar een tijd dat de dood er niet meer is, en ook geen rouw en pijn. Als je vaak geconfronteerd wordt met de dood kun je daar soms zo naar verlangen, maar we moeten geduld hebben. Een lied zegt: een mens te zijn op aarde, in deze wereldtijd, dat is de dood aanvaarden…….maar ook….dat is de Geest aanvaarden die naar het leven leidt! Ons laten leiden door Hem, dat is het geheim!
Johan Bos
 
 
Meditatie oktober 2020 Meditatie oktober 2020
Meditatie:
Prediker 11: 4  Wie altijd op de wind let, komt nooit aan zaaien toe; wie altijd naar de wolken kijkt, komt nooit aan maaien toe. 
In onze moderne samenleving is weinig ruimte voor onzekerheden. Alles moet gepland en van te voren goed doordacht zijn. Zoveel mogelijk risico’s uitsluiten en gaan voor zekerheid, want als er iets fout gaat kost het geld. De hedendaagse maatschappij houdt van zekerheid. Zo gaat de moderne boer met zijn GPS gestuurde machines het land in. Er wordt op de centimeter gezaaid, er wordt op de centimeter gewied en zo  efficiënt mogelijk geoogst. En toch, ondanks alle High-Tech apparatuur blijft de boer afhankelijk van wat het weer doet in het groeiseizoen en wordt daarmee de opbrengst van zijn land bepaald. In de tijd van Salomo was wellicht meer van toepassing op het werk van de boer het spreekwoord: Wie niet waagt, die niet wint. Zo af en toe moet je toch een risico durven nemen. Zal er aan het einde van het seizoen geoogst kunnen worden en daarmee brood op de plank zijn dan moet er wel op een keer gezaaid en gemaaid worden. Je kunt niet altijd blijven afwachten omdat de wegen van de wind en de wolken verborgen zijn voor de mens. Als je meer leest in Prediker dan deze regel alleen dan kom je er achter dat het gaat over het geheimenis van Gods werk, dat het gaat over het feit dat wij niet alles kunnen doorgronden wat God doet. Dat het er over gaat dat Hij bestuurt en  wij  onze plaats hebben in Zijn plan. Dat we mogen leven, met alle onzekerheden die er zijn in ons leven, maar wel in Zijn plan. Daarvan zingt Opwekking 42 : ‘k Stel mijn vertrouwen op de Heer mijn God, want in Zijn hand ligt heel mijn levenslot. Hem heb ik lief, Zijn vrede woont in mij, ‘k zie naar Hem op en ‘k weet Hij is mij steeds nabij.
Pastor Ad Berkhout.
 
 
meditatie september-2 meditatie september-2
DE GEZINDHEID VAN CHRISTUS 

Voor zondag 27 september prijkt op het oecumenisch leesrooster de lezing uit de brief van Paulus aan de gemeente van Filippi uit hoofdstuk 2. Paulus schrijft deze brief vanuit de gevangenis in afwachting van zijn vonnis. Hij denkt met veel warmte en genegenheid aan de mensen in Filippi. Altijd weer mag hij een beroep op hen doen. Altijd stromen ze over aan hulp, wat hij ook vraagt. 
Aan deze goede vrienden schrijft Paulus: ‘Laat onder jullie de gezindheid heersen die Christus Jezus had. Hij die de gestalte van God had, hield zijn gelijkheid aan God niet vast, maar deed er afstand van. Hij nam de gestalte aan van een slaaf en werd gelijk aan een mens. En als mens verschenen heeft hij zich vernederd en werd gehoorzaam tot in de dood – de dood aan het kruis. ‘ 
Velen van ons kennen die zinnen uit deze brief uit het hoofd. Juist aan mensen die al zo goed en gastvrij zijn voor anderen, schrijft Paulus deze zinnen. Dat is niet om hen te laten weten dat er nog wel een schepje boven op kan. Het is juist om hen in grote blijdschap te herinneren aan de bron van hun goedheid. Die bron is de gezindheid die Christus had. Hij vindt het spannend! Als ze nu maar die gezindheid vasthouden, hoopt hij! Zeker nu hij niet bij hen kan zijn en het leven samen delen. 
Ook voor ons is het spannend! Kunnen wij de gezindheid van Christus vasthouden met zoveel veranderingen voor de boeg nu we een nieuwe wijkgemeente vormen? Van Paulus en zijn vrienden in Filippi leren we dat het ons grote vreugde en liefde kan geven. Dat is zeker ook waardevol voor ons  als nuchtere Rotterdammers.
ds. Fokje Wierdsma   
 
 
meditatie september 2020

meditatie september 2020

Het thema van de PKN m.b.t. de start van het nieuwe kerkelijke seizoen is: het Goede Leven. Kern gedachte daarbij is: Wat maakt het leven goed? 
Scriba René de Reuver van de PKN  ging daarbij te rade in het boek “de zin van het leven” van journalist Fokke Obbema en de lijn die erin ontdekt werd was volgens de Reuver: Het samenleven met anderen, met mensen die je lief zijn geeft zin, dat maakt het leven goed. Wat hij verder concludeert is: “ De christelijke gedachte voegt hier nog iets aan toe. In het samenleven met anderen komt er iets van God naar je toe. En dat is niet alleen bij die ander die je graag mag….nee het is eveneens die ander die een beroep op je doet, het is zelfs de ander die je stoort”. 
Vanuit het christelijk denken worden we dus aan het werk gezet, omdat we te maken hebben met anderen. Of je wil of niet,
misschien wel tegen wil en dank.
De focus moet dus verlegd worden van jezelf naar de ander. Dat kan alleen als de focus in jezelf verlegd wordt het van het goede leven naar het Goede Leven.
Jezus spreekt daarover in zijn Bergrede. Hij zet het Goede Leven tegen over het goede leven. Jezus noemt de dingen van het goede leven: schatten voor jezelf verzamelen op aarde. Dat lijkt heel mooi, het kan ook zomaar verdwenen zijn.
Hij zegt: Waar je schat is, daar zal ook je hart zijn. Met andere woorden: Je kunt zo opgaan in de dingen die je belangrijk vindt: om te zijn, te doen, te hebben dat je (bijna) voor niets anders kan leven.
pastor Ad Berkhout
 
meditatie juli 2020 meditatie juli 2020
MEDITATIEF   ‘Als vriendelijke mensen…’

Wat is er een boosheid in onze samenleving. De een zegt toe ‘zwarte piet hoogstpersoonlijk op zijn gezicht te trappen’. Een ander springt direct op de bres voor piet en bedreigt de ‘schopper’ met de dood. Een derde maakt over diezelfde piet een smakeloze grap en wordt daarna uitgemaakt voor van alles en nog wat. Zijn we het luisteren naar elkaar soms verleerd?
Nu is boosheid om onrecht op zijn plaats. Waar mensen worden verdrukt, waar levens in gevaar komen, waar mensen worden achtergesteld mogen we niet zwijgen. Maar zoals een wijs mens me ooit op mijn hart bond: ‘Boos worden is één, boos blijven is twee.’ Of om het met woorden van Paulus te zeggen: ‘Laat de zon niet ondergaan over uw boosheid.’ Er is gerechtvaardigde boosheid, maar die mag niet leiden tot ongerechtvaardigde acties!
‘Laat iedereen u kennen als vriendelijke mensen’, zo schrijft Paulus aan de Filippenzen (Fil 4:5). Moeten we alle mensen te vriend houden? Maar als gelovige ben je toch geen allemansvriend? In de kerk hangt al snel een sfeer van ‘laten we vriendelijk zijn voor elkaar’, maar het is in de kerk niet per definitie een vriendelijk weertje. Het kan er stormen omdat we de waarheid zoeken, niet weglopen voor de confrontatie, misstanden bij name noemen en niet bedekken met ‘de mantel der liefde’. Het mag best wel eens knetteren tussen ons mensen. Soms is het nodig elkaar de waarheid te zeggen, maar niet zonder genade. Als je leeft uit het evangelie is het er je niet om te doen ‘gelijk te krijgen’, maar om ‘de ander te krijgen’. En dát is een groot verschil! Misschien heb je het grootste gelijk van de wereld, maar er is méér. Gelijk hebben is niet alles! Om de ander, om haar gemoedstoestand, om zijn welzijn kan het nodig zijn je gelijk los te laten.
‘Laat iedereen u kennen als vriendelijke mensen.’ In één adem zegt Paulus er achteraan: ‘De Heer is nabij.’ Het is alsof hij ons daarmee in de kraag pakt en tot bezinning brengt: De Heer is nabij, dus ‘geen lange tenen’. Iedereen kan vlakbij komen, want de Heer is vlakbij. Het is Paulus ernst, zonder vriendelijkheid klinkt het evangelie hol en leeg. Ook de welwillendheid om naar elkaar te luisteren, naar elkaars pijn, naar elkaars vragen.
Bert Davelaar
 
 
Meditatie mei 2020 Meditatie mei 2020
DAT ONVERWOESTBARE IN MIJ
Kort geleden kreeg ik het boekje met deze titel cadeau. Het boekje bestaat uit iets meer dan honderd fragmenten uit de dagboeken van Etty Hillesum en ruim twintig uit de brieven die zij in kamp Westerbork schreef. De beide boeken van Etty Hillesum en haar verzamelde brieven had ik jaren geleden gelezen en ik was toen al onder de indruk van hoe zij nadacht over haar leven als jonge Joodse vrouw, levend tijdens de tweede wereldoorlog. De fragmenten in dit kleine boekje raakten mij opnieuw.
Wat mij raakte was het diepe geloof in God dat haar beroert en kracht geeft. Zij laat zich niet onderuit halen door maatregelen die haar uitsluiten, zoals het verbod in het begin van de oorlog om groente te kopen en fruit omdat zij joods is. En ook niet als steeds duidelijker wordt dat alle maatregelen er op gericht zijn dat alle joden vernietigd moeten worden. Een antwoord op de vraag van een vrouw in kamp Westerbork: ‘Waarom haten ze ons zo?’ heeft zij niet. Wel ervaart zij steeds sterker dat zij geschapen is naar het beeld van God en dat dit onverwoestbare in haar steeds meer groeit. Die bron geeft haar kracht om in kamp Westerbork liefdevol zorg te dragen voor haar medelotgenoten die op transport gaan naar de vernietigingskampen.
Fokje Wierdsma
 
meditatie maart 2020

meditatie maart 2020
In de wolken
Op woensdag 26 februari is de veertigdagen tijd begonnen. Veertig dagen om toe te leven naar het grote feest van Pasen. Steeds meer mensen pakken tegenwoordig de oude traditie van het vasten weer op. Zij beleven dit vasten als een manier om zich weer te hernemen. Anders gezegd, zij verlangen om een pas op de plaats te zetten in de drukte en de veelheid die op hen afkomt in het leven. De jongeren onder hen noemen dit ‘even resetten’. Daarmee willen ze zeggen: ik moet even terug naar de vraag: waarvoor is mijn leven eigenlijk bedoeld en hoe voorkom ik dat ik word geleefd?  Deze keuze gaat bij de één gepaard met het niet drinken van alcohol in deze veertigdagentijd en voor een ander met een sobere levensstijl.
Op de tweede zondag van deze veertigdagentijd staat de verheerlijking van Jezus op de berg centraal als lezing uit de evangeliën. De lezing vertelt ons het verhaal over Jezus die zich terugtrekt met drie van zijn leerlingen. Zij trekken zich terug op de eenzame hoogte van een berg. Daar, in de wolken,  ver weg van de menigte, overkomt de leerlingen iets bijzonders. In een visioen zien ze Jezus van gedaante veranderen. Mozes en Elia staan aan zijn zij. Ze horen een stem die zegt: Dit is mijn geliefde zoon. Sprakeloos zijn ze! Als Petrus zijn stem hervindt, vraagt hij aan Jezus: “Zullen we tenten opzetten voor u alle drie één?” Maar het visioen is al verdwenen. Jezus is daar met hen alleen.
In de kunst is deze verheerlijking van Jezus op de berg vaak geschilderd. Ook in iconen. Deze iconen hebben niet de bedoeling dat zij ons een tafereel laten zien van vroeger. Een icoon raakt ons in het hart. De icoon kijkt terug naar ons en vraagt ons: hoe raakt deze verheerlijking van Jezus jou?
Dat de lezing van de verheerlijking op de berg al op de tweede zondag van de veertigdagentijd klinkt in de kerken is een teken van hoop. Het brengt ook ons in de wolken. Juist in een tijd zoals de onze waar zoveel geweld en angst is en verwarring wordt gezaaid, daar wil dit verhaal de toon zetten van een andere realiteit. Een realiteit die er is als een geheimenis. Zo zeggen de iconen-schrijvers dat. Op de voorgrond is het wel een duistere tijd, maar zie je ook de achtergrond, daar waar de verheerlijking van de liefde van God zichtbaar en hoorbaar door alles heen straalt en jou aankijkt?
Nemen we die vraag mee in deze veertigdagentijd?
ds. Fokje Wierdsma
  







 
lees meer »
 
Meditatie Meditatie
 Unieke mensen

‘Laat hen allen één zijn’ (Johannes 17,21)

In mijn werk binnen de kerk heb ik wel geleerd dat ieder mens uniek is. Mensen zien er niet alleen verschillend uit, maar mensen denken, voelen, en reageren ook allemaal verschillend. Dat maakt het werken met mensen heel boeiend. En soms ook lastig.
Een Joods spreekwoord luidt: “Waar twee Joden bij elkaar zijn, daar bestaan drie meningen.” En ik herken dat ook in de kerk. Hoe graag we ook willen dat andere mensen hetzelfde zijn als wij, het blijft een feit dat we moeten leven met een heleboel verschillen. Zeker in een kerk die bestaat uit diverse knooppunten met elk een eigen identiteit en eigen karakter.
Maar heb je door alle verschillen heen ook nog oog voor de eenheid? Jezus, die zijn discipelen zo goed kende, bad tot de Vader: “Laat hen allen één zijn!” (Joh. 17:21). In Jezus mogen we iets ontdekken wat verschillen overstijgt en wat ons samenbindt door de kracht van het evangelie.
Een tijdje terug zat ik rond de tafel met vertegenwoordigers van verschillende kerken in Pendrecht: allemaal kerken van mensen met andere culturele achtergronden. Die avond realiseerde ik me weer eens dat de diversiteit in het lichaam van Christus groter is dan we denken. En dat ons eigen gelijk vaak kleiner is dan we denken.
Bij alle verschillen die er zijn, is het soms erg gemakkelijk om je op een eilandje terug te trekken en alleen het contact met gelijkgezinden te zoeken. Maar zo is het lichaam van Christus nooit bedoeld! Soms moeten we onze persoonlijke voorkeuren opzij zetten uit liefde voor de ander om te kunnen ervaren wat het betekent om broeder of zuster te zijn. “Goede God, wilt u mijn ogen openen zodat ik kan zien hoe uniek de ander is. Amen.”

Edwin de Jong,   Pastor-pionier Seinpost Slinge
 
 
Meditatie februari 2020 Meditatie februari 2020
 


Vorige week bezocht de classispredikant van Zuid-Holland-Zuid de gezamenlijke kerkenraadsvergadering. Na zijn bezoek stuurde hij ons de onderstaande brief ter bemoediging.

'Want wij hebben de langste adem, bij ons heeft al eens iemand brood verdeeld dat voldoende was voor allen, bij ons is al eens iemand opgestaan van de doden.' (Dorothee Sölle)  (2  Kor.1)

Geachte kerkenraad, zusters en broeders,

Afgelopen maandag 27 januari was ik als classispredikant in jullie midden te gast in de Credokerk. Ik kijk terug op een goede, open ontmoeting, waarvoor dank.
Wat neem ik mee uit het gesprek dat we voerden?
Allereerst werd ik geraakt door jullie persoonlijke betrokkenheid en toewijding als ambtsdragers. Iedereen die aan tafel zat is al jarenlang actief betrokken bij de verschillende kerken op Zuid.
Dat vraagt om volharding en geloof en ik heb daar met respect kennis van genomen.
Dat geldt ook van de drive om kerk te zijn in de wijk Slinge en Vreewijk-Bloemhof.. Ondanks de uitdagingen waarvoor jullie je gesteld zien en de pijn van het kleiner worden als gemeente heb ik ook plezier geproefd en vastberadenheid om bijvoorbeeld ouderen te rijden naar de kerk, een filmmiddag te organiseren, maaltijden te verzorgen en koffieuurtjes en de voedselbank te faciliteren. Ik heb ook de betekenis geproefd van wat misschien als klein en onbetekenend wordt gezien. Echter: ‘Je doet het nooit voor niets/ je doet het voor een Koninkrijk dat nieuw wordt onder zijn handen’ (Jaap Zijlstra)
Daarmee wil ik de situatie niet mooier maken dan die is: de stap van gemeenteleden uit de Vredeskerk naar de Credokerk is niet alleen moedig maar ook ingrijpend. Ook de gemeenschap in De Open Hof ziet zich voor grote vragen gesteld als het om de toekomst gaat. Je kan als ambtsdrager het gevoel hebben dat de rek er uit is, je voelt je moe en je gaat door omdat er niemand anders is..
In het licht van de ontmoeting wil ik jullie ook graag iets meegeven. Drie dingen:
Blijf ontvangen - Het is een ijzeren wet uit de zorg: veel geven kan alleen maar bij de gratie van ontvangen. Martha en Maria uit Lukas 10 hebben elkaar nodig: het is werk & bid - bid & werk. Overweeg eens hoe het staat met de balans tussen de actie en de contemplatie? Komen jullie er aan toe ‘te zitten aan de voeten van de Heer’? In de stilte, de zendtijd van de Geest, mag je weer ontdekken dat de kerk van de Heer is. Dat geeft ook ontspanning.
Maak keuzes - Er wordt in Slinge veel werk verzet maar is de verhouding tussen draagkracht en draaglast in balans? Er zijn soms keuzes nodig om met dingen te stoppen. Minder dingen met vreugde doen is beter dan alle ‘ballen’ met kunst en vliegwerk in de lucht houden. Gods belofte - Nadenken over de toekomst van de gemeente kan je zwaar op de maag liggen als je ervaart hoe broos de kerk is geworden. Dat klonk door in de ontmoeting die we hadden. Toch is dat niet het laatste. Er zijn momenten geweest - zo verwoordde het iemand uit jullie midden - dat we weer zijn opgestaan! Er was sprake van een nieuw begin.
Het is de Paasbelofte van die God die de doden opwekt (2 Kor. 1), van die God die zelf de toekomst openhoudt naar zijn nieuwe wereld - hoe dan ook - waardoor we ons mogen laten dragen.

 
 

Het vertrouwen in die belofte bid ik jullie en ons allen toe.
Graag wens ik jullie ook wijsheid, creativiteit en liefde in het samenkomen van de Vredeskerk en de Credokerk in de erediensten. Dit alles in verbondenheid geschreven. Met een hartelijke groet,
ds. Gerrit van Meijeren Classispredikant Zuid-Holland Zuid
 
 

 
 
Meditatie Meditatie

 ‘Als Jezus Christus terug komt op aarde, zullen jullie gered worden. Vertrouw daarop. Tot het zover is, moeten jullie verstandig zijn  en goed nadenken over wat jullie doe’. (1 Petrus 1,13)

Het nieuwe jaar is pas een paar weken oud en er is in die paar weken al weer heel wat gebeurd.
Dat is in het groot, kijkend naar de wereld en ziende wat er gaande is op het politieke en sociale vlak.
Dat is in het klein, kijkend naar de mensen om ons heen en naar onszelf.
Mensen met goede voornemens krabbelen zich achter het oor omdat het toch een beetje tegenvalt die dingen vol te houden waarvan ze dachten dit makkelijk te kunnen. Er zijn mensen die te maken hebben met zorgen omtrent gezondheid van zichzelf of hun familie en er zijn mensen die hun geluk niet op kunnen omdat er een kleinkind geboren is. Kortom een nieuw jaar waarin al van alles aan de hand is terwijl het nog maar net is begonnen.

Hoe ‘anders, mooier, tragischer, vrolijker of gewoner’ is het ten opzichte van het vorige jaar? Uiteindelijk is het nieuwe jaar maar betrekkelijk. We zullen moeten omgaan met wat er op ons pad komt. We moeten in vertrouwen op God werken aan de dingen die het leven brengt. Daar hebben we geen tijdsindeling in jaren voor nodig. Dag voor dag, uur voor uur mogen we onder Zijn leiding ons leven,  leven. We kunnen  er op vertrouwen dat God onze helper is. Elke dag weer, ons leven lang.
 De Bijbel in gewone taal zegt in 1 Petrus 1,13  ‘Als Jezus Christus terug komt op aarde, zullen jullie gered worden. Vertrouw daarop. Tot het zover is, moeten jullie verstandig zijn  en goed nadenken over wat jullie doen’.
Dat geeft ruimte in hoofd en hart om  een nieuw jaar te beginnen.
Ad Berkhout
 
 
meditatie januari 2020

meditatie januari 2020
MEDITATIE

Maar ik zeg in mijn hart:
‘Hij alleen mijn God
wat ik nog te leven heb
is in zijn hand.’                                Psalm 31,15 en 16


Ja wat zegt uw hart op de grens van 2019 en 2020?
Waar denkt u aan op de grens van het nieuwe jaar?
In psalm 31 komen we een mensenkind tegen, misschien wel koning David, die de balans opmaakt.  Hij overziet zijn bestaan en dan. Dan laat hij zijn hart spreken.
Het is met hem misschien wel zoals het met jou u. Uw lichaam laat het afweten. Meer dan je lief is. Je ogen staan flets en je beenderen kraken. Dat benauwt je. Het geeft je een verstikkend gevoel. Je kunt niet functioneren zoals je dat zo graag voluit zou willen. Wat denken uw buren wel niet van u. Wat spookt dat mens nu weer uit? En gelijk hebben ze wel een beetje. Uw weg loopt meer en meer dood. Maar wie zal het zien? Wie ziet uw verlorenheid, eenzaamheid. Wie ziet hoe je dagelijks in het nauw gebracht wordt. Of zien ze het wel, maar praten ze er niet met u over. Mompelen ze over je. Je voelt het en je bemerkt hoe ze zich van je afwenden.  Waar valt nog wat van te verwachten. Wat zal je nog zeggen? Wat zul je elkaar nog wensen?
Bij wie kun je nog echt heil en zegen verwachten? Is er een vluchtadres? Waar zal je naar toe vluchten?
Wat zal je zeggen, zonder je eigen vragen en twijfels te overschreeuwen. Wat zeg je als gelovige vandaag tegen jezelf. Wat zeg je tegen elkaar?

Maar ik zeg in mijn hart….
‘Hij alleen mijn God
wat ik nog te leven heb is in zijn hand.’
Op de grens van 2019 en  2020 reik ik u Gods handen aan.
In het Rotterdamse Ikaziaziekenhuis zie je bij binnenkomst naast allerlei looproutes ook deze woorden staan: ‘Mijn tijden zijn in uw hand.’ Hoe je leven ook verder zal gaan. Gods handen omvatten het.

Ik zie dan open beschermende handen. Als een soort van kom. Als een schaal die wordt gedragen. Zo willen Gods handen ook jouw leven dragen.
Wat ik nog te leven heb is in zijn hand. Het is de hand, waarmee God in de kerstnacht het duister openscheurt. De hand waarmee hij zijn volk uitleidt en de zee doorvoert. De hand, waarvan wij ook in 2020 mogen zeggen: hoe diep we ook mogen vallen, welke verloren weg u ook opgaat, welk spook  u ook bent voor uzelf of voor uw buren. U valt nooit buiten Gods handen. Nooit buiten het bereik van Gods liefde. Wat je ook te leven hebt, je leeft het in zijn handen. Handen die je als een kom dragen.
Hoe onze levens zullen gaan en hoeveel leven God nog voor mij heeft neergelegd : wie zal het zeggen? Maar de richting geef ik u graag door: Verwacht  het van die liefdevolle omvattende handen.
Of laat ik het met de psalmdichter nog sterker zeggen: vlucht naar die handen toe. Zoek daarin uw sterkte en uw kracht. En laat dat dan ook het heil en de zegen zijn, die we elkaar op de drempel van het nieuwe jaar toewensen.

Kies maar voor 2020. Kies de geborgen kom van Gods handen. Van een vriend, van uw Vader.
Zijn handen zijn groot en stevig genoeg. 2020. Ik zeg:  Hij alleen mijn God wat ik nog te leven heb is in zijn hand.

Guus Ruijl
 
Meditatie december 2019 Meditatie december 2019
Wat doen de os en de ezel in de kerststal?
In een beetje uitgebreide kerststal ontbreken een os en een ezel niet. Maar waar komen deze twee dieren vandaan? Want in het Bijbelverhalen rond de geboorte van Jezus komen we ze niet tegen. We lezen wel over Maria, Jozef, het kind, engelen, herders, wijzen, schapen. Maar niets over een os of een ezel.
De os, ezel en krib vinden we wel terug in Jesaja 1: 3: “Een rund herkent zijn meester, een ezel kent zijn voederbak, maar Israël mist elk inzicht, mijn volk leeft in onwetendheid.” De boodschap is helder en scherp: Een rund en een ezel weten wie hun verzorger en eigenaar is. Maar veel mensen zijn vergeten wie hun Schepper en Heer is.
Zo zijn sinds de tweede eeuw de os en de ezel bij de kribbe van Jezus terechtgekomen. De schapen hebben gezelschap gekregen van meer dieren. In onze tijd krijgt deze aanwezigheid van de dieren in de stal weer een nieuwe dimensie. De vragen rond onze zorg voor de schepping en ons omgaan met dieren zijn urgenter dan ooit. En ze hebben alles te maken met de komst van de Messias in deze wereld. Gaat Gods liefde en genade niet naar heel zijn schepping uit?
Zo staan de ezel en os bij de kribbe van Jezus als een uitnodiging aan ons. Deze dieren herkennen hun meester en weten van wie hun voedsel komt. En waar staan wij in de stal? Herkennen wij in dit kind onze Heer, de Schepper van hemel en aarde? Van de aarde met alles erop en eraan? Kunnen we dan anders dan de vrede en de gerechtigheid, de heelheid in de Toekomst zoeken, die deze Heer in ons midden belooft? Komt, laten we aanbidden! De os en de ezel gaan ons voor.

Ds  Hans van Dolder
 
 
Meditatie Meditatie


Verlangen naar troost

In deze periode vieren we de laatste zondag van het kerkelijk jaar. In veel kerken krijgt deze laatste zondag het karakter van het herdenken van wie er in de eigen gemeenschap gestorven zijn. Familieleden, vrienden en bekenden van deze overledenen worden in het bijzonder uitgenodigd om aanwezig te zijn. Velen geven hieraan ook gehoor en zijn blij dat de herinnering aan hun dierbare levend gehouden wordt in de gemeenschap waarvan deze deel uitmaakte. Het verlangen naar troost is intens als we iemand verloren hebben aan de dood. Het noemen van de naam, het ontsteken van kaarslicht, voorbede voor nabestaanden, meelevende woorden verzachten het verdriet heel even. Samen zo vieren, geraakt worden door wat de ander beroert, medemens blijken te zijn in hart en ziel ook van de vreemde ander, dat is teken van het grote geheim van Gods koninkrijk. Het vieren van de laatste zondag van het kerkelijk jaar maakt dat geheim zichtbaar. En ook op andere momenten in ons  dagelijks leven kunnen we het grote geheim van God zien oplichten. Ik geef hier drie voorbeelden..

Orgie van troost
Het eerste voorbeeld komt van Dzevad Karahasan. Hij onthult in zijn boek dat hij een brief kreeg van een vriend terwijl zijn stad Sarajevo in 1993 onder vuur lag. Zijn vrouw en hij stonden voor een dilemma. Ze hunkerden er naar de handgeschreven brief van een vriend te lezen. Overdag kon dat niet. Dan moesten ze water en voedsel zoeken. ’s Avonds bij het licht van de olielamp lukte het ook niet. Toen een nachtelijke schietpartij hun buren trof, voelden ze zich nog eenzamer en verlaten. Ze besloten hun verantwoordelijkheidsgevoel te laten varen, staken drieolielampen aan en begonnen het handschrift in de brief te ontcijferen. Drie avonden op rij verbruikten ze hun olie om een brief te lezen vol vriendelijke betrokkenheid en invoelen van hun situatie. Daarna was alle olie op, maar vlamde hun hoop weer op. In hun dagboek noemden ze deze drie nachten van het ontcijferen van de onleesbare brief als een orgie van troost.
Theoloog Eric Borgman beschrijft dit voorbeeld om aan te geven hoe meeleven en zorg van anderen mensen heeft doen overleven. Zorg en meeleven als uiting van onvervreemdbare waardigheid herinnert mensen die overleven aan hun eigen onvervreemdbare waardigheid. Het geeft hen weer hoop op God als schenker van die waardigheid.

Troost in Bloemhof
Het tweede voorbeeld is de troost die vrouwen van verschillende culturele achtergronden elkaar geven in de viering in Welkomcentrum De Put als er iemand overleden is in de familie. In alle verlegenheid kiezen zij er voor om troost te geven op een manier die voor hen vertrouwd is. Moslima’s bieden een warm gerecht aan, of zoete koekjes aan de vrouw die iemand heeft verloren. Iedere keer, weken lang. Hindoestaanse dames geven zoetigheid en een Chinese vrouw geeft een mooie, zelfgemaakte kaart. Het belangrijkste is de warmte van het meeleven met elkaar. De tranen wellen op achter de ogen. Er is stilte, maar ook een glimlach breekt door op de gezichten. Een moslima zegt tegen de vrouw van wie haar broer in het buitenland is overleden: “Ik zal een voorbede voor jou doen, iedere dag, veertig dagen lang. Zo doen wij dat bij ons’. Een andere vrouw legt een arm om haar schouder. Het bijzondere is het diepe respect dat ieder toont voor de onvervreemdbare waardigheid van de ander. Dit diepe respect doet mij herinneren aan het geheim van God. Een geheim dat vaak onzichtbaar lijkt en toch zichtbaar wordt in mensen in wie de hartstochtelijke liefde van God voor onze gebroken en geschonden samenleving weerspiegeld wordt.
Fokje Wierdsma
 
Meditatie Meditatie

Op 5 december wordt op vele plaatsen Sinterklaas gevierd in Nederland. In ons nieuwe liedboek staat in de rubriek geloofsgetuigen  een prachtig lied over Gods erbarmen. Sinterklaas is daarbij de oergestalte van wie God is. Een God die opkomt voor recht en gerechtigheid. Het is lied 745.  Het verraste mij.

 
Uit de schemer van de tijden
doemt een oergestalte op,
met legenden, staf en mijter,
beeld van het erbarmen Gods.
Nicolaos, zegevieren
zal het recht voor heel het volk,
sta ons bij nu wij hier bidden,
wees van onze woorden tolk.  

 
Voor het kind dat niet kan spelen
en geen veilig huis meer kent;
dat geen kans krijgt om te leren,
uitgebuit wordt en miskend;
dat geweld gewoon gaat vinden
en gepantserd verder leeft…
God, behoed al deze kinderen,
dat uw aarde toekomst heeft.

 
Voor wie reizen in den vreemde,
voor wie overvallen wordt
door de stormen, door de schemer,
door de honger, door tekort,
die geen eigen grond meer hebben,
die gevlucht zijn om het brood;
God, dat wij elkaar behoeden
én in weelde én in nood.                         Guus Ruijl
 
oktober 2019 oktober 2019
MEDITATIE
Over blokkeren en vergeven (Lucas 17:1-4)

De term 'blokkeerfries' is uitgeroepen tot het woord van het jaar 2018. Welke woorden komen daar dit jaar bij? ‘Blokkeerboer’, ‘blokkeeractivist’? Waar de ene groep een actie aankondigt en je met al die tractors drukke wegen kunt verwachten, kiezen de klimaatactivisten ervoor om in onze hoofdstad onaangekondigd doorgaande wegen te blokkeren. In beide gevallen heb ik begrip voor de motieven om actie te voeren, maar het blokkeren van belangrijke verkeersaders gaat mij te ver. Je zult maar op weg zijn naar het ziekenhuis. Toch lijkt blokkeren een trend te worden om aandacht te vragen.
     Als Jezus op weg is naar Jeruzalem, spreekt Hij onderweg met zijn leerlingen over onvermijdelijke  blokkades op de weg. Alleen wee je gebeente als je voor één van de ‘geringen’ een struikelblok legt: voor kinderen, voor de jongere generatie, voor gelovigen die minder sterk in hun geloofsschoenen staan. Kortom, wees geen ‘sta in de weg’ voor een ander om Jezus te volgen. Leg geen struikelblok door je doen en laten waar een ander zich aan stoort, breng een ander niet ten val door je spreken waardoor zij vervreemdt van God, blokkeer een ander niet zijn eigen weg met de Heer te gaan.
     Maar goed, op die weg waar je elkaar zo nu en dan ergert, is vergeving het belangrijkste, zo leert Jezus ons. Maar ik ben toch geen ‘gekke henkie’? Iemand heeft je laten struikelen, onrecht aangedaan. Vergeven? Bekijk het maar! Wacht, luister goed: Jezus leert ons niet alles zomaar te pikken. Zeker niet, als iemand kwaad doet, spreek hem toe, confronteer hem met z’n daad en als hij dan tot inkeer komt, vergeef hem dan, zevenmaal… volledig.
     Blokkeren: geen goede optie… maar als ik in de file sta achter een aantal tractors denk ik aan vergeving.
Bert Davelaar
 
 
Meditatie Meditatie
Wees hier aanwezig

Wees hier aanwezig
Licht dat leven geeft
aan mens en wereld.

Wees hier aanwezig
Stem die roept:
doe recht aan wie lijden
en niet leven.

Wees hier aanwezig
Kracht tot bevrijding
voor wie niet gezien worden.

Wees hier aanwezig
Vuur van verlangen
naar recht en vrede.

Wees hier aanwezig
Gij die genoemd wordt
Licht, Stem, Kracht, Vuur, 
dat wij worden mens-
medemens - naaste.


Dit gedicht staat in de Adventskalender 2019. Vraag een gratis exemplaar aan op : petrus.protestantsekerk.nl/adventskalender
 
 
Meditatie Meditatie
‘Hij geeft het zijn lieveling in de slaap’ (psalm 127,2)

Ooit (1980) had ik een burn-out. Ik voelde me rot. Vergeefs vroeg op staan, naar school gaan, lesgeven….je aftobben voor wat inkomen en aanzien bij ouders en kinderen. Vergeefs was het geweest. Ik had het allemaal op mijn manier met flair willen doen, maar het moest anders.
‘Ga eerst maar eens twee maanden leuke dingen doen,’ zei de Arboarts. Ik voelde me nog schuldiger.. Toen ik na acht maanden weer op mijn oude werkplek, de school  terugkwam dacht ik dat iedereen me wel een mislukkeling zou vinden. Op de eerste werkdag zei de groenteboer tussen de middag in een volle winkel: ‘Guus, fijn dat je er weer bent. Een burn-out kan ons allemaal overkomen. Leer er maar van en succes.’ Iedereen weet het dus, dacht ik nog…..
Na die eigen burn-out kwam ik nog veel collega’s tegen met dezelfde verschijnselen. Op school en in de kerk. De les die je leert: je hoeft het niet allemaal zelf waar te maken. Je mag jezelf zijn. Met je fouten en beperkingen. Uiteindelijk is de insteek niet dat jijzelf de gangmaker bent in je leven…
Psalm 127 zegt het zo scherp en mooi: Hij geeft het jou en mij in de slaap. Juist als je je er niet bewust van bent, ontvang je het. Van Godswege in je slaap.
Dus stop met tobben, stop met dat vergeefse vroeg op staan, stop met dat te laat naar bed gaan….. Laat het initiatief bij God. Hij geeft het je. In je slaap.
Terugkomen van een burn-out kost tijd. Slaaptijd…tijd voor inzicht. Maar ik zag ze terugkomen alsof het een schoonheidsslaap was geweest. Mooiere mens. Vol wijsheid en evenwicht.
Pastor Guus Ruijl
 
 
Meditatie

Meditatie

Vurig en eensgezind wijdden ze zich aan het gebed, samen met de vrouwen en met Maria de moeder van Jezus en met zijn broers.

                                     (Handelingen 1, 14)

Tussen Hemelvaart en Pinksteren bidden de apostelen samen met de vrouwen. Bidden wat is dat? Contact zoeken met God?
Bidden is een vorm van inkeer. Stil worden, tot rust komen. Open zijn voor wat er meer is tussen hemel en aarde. In de christelijke traditie is het gebed een dialoog. ‘Bidden is praten met God’. Dat kan met en zonder woorden.
Sören Kierkegaard zei: ‘Bidden is als ademhalen. Waarom je moet bidden is dus een gekke vraag. Want waarom haal je adem? Omdat je anders stikt. Zo is het ook met bidden. En zoals ik me niet verbeeld met mijn adem de wereld te hervormen, maar er zelf door vernieuwd word, zo staat het ook  met bidden tot God.’

Bidden geeft dus kracht en ruimte. Het maakt je nieuw. En al biddend wordt het Pinksteren. Het maakt dan ook anderen nieuw. Een biddende gemeenschap ontstaat op Pinksteren. De verjaardag van de kerk is in feite het feest dat ontstaat uit gebed. Een biddende houding maakt ons allen klaar voor het nieuwe begin.

‘Kom o Geest des Heren kom,’ zingt een oud Pinksterlied. ‘Kom en schenk uw gaven, Heer.’

Dat we zo opademen. Krachtig en met elkaar.

Guus Ruijl
 
 
Meditatie Meditatie
MEDITATIE

Al zal de vijgenboom niet bloeien, al zal de wijnstok niets voortbrengen,
al zal de oogst van de olijfboom tegenvallen, al zal er geen koren op de akkers staan, al zal er geen schaap meer in de kooien zijn en geen rund meer binnen de omheining – toch zal ik juichen voor de HEER, jubelen voor de God die mij redt. God, de HEER, is mijn kracht,
hij maakt mijn voeten snel als hinden, hij laat mij over mijn bergen gaan.
(Habakuk 3:17-19)
Rondom mij heen hoor ik van mensen die hun vakantie dichterbij zien komen en zich nu al verheugen over het  gaan wandelen op en over de bergen van de Alpenlanden. Een tijdje weg van de dagelijkse bergen die overwonnen moeten worden.  Het beklimmen van een berg geeft hen een enorme voldoening en vaak ook een gevoel van overwinning. De profeet Habakuk spreekt ook over een berg. Het zullen barre omstandigheden zijn waarin het volk van Juda zal verkeren als gevolg van vijandige invallen. Toch wordt God geprezen ondanks die situatie. We kunnen een parallel trekken naar allerlei situaties van nu. Zo zijn het barre omstandigheden als gevolg van agressie, waardoor christenen in veel landen, in hun  bestaan worden bedreigd. Het zijn  barre tijden  waarin Gods kerk anno 2019 moet bestaan. Het kunnen barre tijden zijn in je persoonlijke leven.
De profeet spreekt over juichen voor de Heer er is de hoop  en het vertrouwen wat je mag hebben in God. Hij is er van overtuigd dat God verlossing zal brengen. Hij ervaart kracht en spreekt uit dat zijn bergen overwonnen worden. En vanuit die gedachte moeten ook wij in gebed en in vertrouwen onze weg gaan over al die bergen die er zijn op ons levenspad,  wetende dat Hij de berggids is die meeloopt over het (berg) pad van ons leven.
Ad Berkhout
 
 
MEDITATIEF MEDITATIEF
lees meer »
 
 
Open Hofkerk binnen

 
Credokerk

 
Credokerk van binnen

 
Orgel Open Hof

In de Open Hof staat een prachtig Vierdag orgel. meer
 
Open Hof

 
ANBI
http://www.protestantsekerk.nl/steunons/ANBI/Veel-gestelde-vragen/Paginas/Veel%20gestelde%20vragen.aspx
 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.