PKN
Protestantse wijkgemeente Slinge te Rotterdam-Zuid
 
Meditatie Meditatie
 Unieke mensen

‘Laat hen allen één zijn’ (Johannes 17,21)

In mijn werk binnen de kerk heb ik wel geleerd dat ieder mens uniek is. Mensen zien er niet alleen verschillend uit, maar mensen denken, voelen, en reageren ook allemaal verschillend. Dat maakt het werken met mensen heel boeiend. En soms ook lastig.
Een Joods spreekwoord luidt: “Waar twee Joden bij elkaar zijn, daar bestaan drie meningen.” En ik herken dat ook in de kerk. Hoe graag we ook willen dat andere mensen hetzelfde zijn als wij, het blijft een feit dat we moeten leven met een heleboel verschillen. Zeker in een kerk die bestaat uit diverse knooppunten met elk een eigen identiteit en eigen karakter.
Maar heb je door alle verschillen heen ook nog oog voor de eenheid? Jezus, die zijn discipelen zo goed kende, bad tot de Vader: “Laat hen allen één zijn!” (Joh. 17:21). In Jezus mogen we iets ontdekken wat verschillen overstijgt en wat ons samenbindt door de kracht van het evangelie.
Een tijdje terug zat ik rond de tafel met vertegenwoordigers van verschillende kerken in Pendrecht: allemaal kerken van mensen met andere culturele achtergronden. Die avond realiseerde ik me weer eens dat de diversiteit in het lichaam van Christus groter is dan we denken. En dat ons eigen gelijk vaak kleiner is dan we denken.
Bij alle verschillen die er zijn, is het soms erg gemakkelijk om je op een eilandje terug te trekken en alleen het contact met gelijkgezinden te zoeken. Maar zo is het lichaam van Christus nooit bedoeld! Soms moeten we onze persoonlijke voorkeuren opzij zetten uit liefde voor de ander om te kunnen ervaren wat het betekent om broeder of zuster te zijn. “Goede God, wilt u mijn ogen openen zodat ik kan zien hoe uniek de ander is. Amen.”

Edwin de Jong,   Pastor-pionier Seinpost Slinge
 
 
Meditatie februari 2020 Meditatie februari 2020
 


Vorige week bezocht de classispredikant van Zuid-Holland-Zuid de gezamenlijke kerkenraadsvergadering. Na zijn bezoek stuurde hij ons de onderstaande brief ter bemoediging.

'Want wij hebben de langste adem, bij ons heeft al eens iemand brood verdeeld dat voldoende was voor allen, bij ons is al eens iemand opgestaan van de doden.' (Dorothee Sölle)  (2  Kor.1)

Geachte kerkenraad, zusters en broeders,

Afgelopen maandag 27 januari was ik als classispredikant in jullie midden te gast in de Credokerk. Ik kijk terug op een goede, open ontmoeting, waarvoor dank.
Wat neem ik mee uit het gesprek dat we voerden?
Allereerst werd ik geraakt door jullie persoonlijke betrokkenheid en toewijding als ambtsdragers. Iedereen die aan tafel zat is al jarenlang actief betrokken bij de verschillende kerken op Zuid.
Dat vraagt om volharding en geloof en ik heb daar met respect kennis van genomen.
Dat geldt ook van de drive om kerk te zijn in de wijk Slinge en Vreewijk-Bloemhof.. Ondanks de uitdagingen waarvoor jullie je gesteld zien en de pijn van het kleiner worden als gemeente heb ik ook plezier geproefd en vastberadenheid om bijvoorbeeld ouderen te rijden naar de kerk, een filmmiddag te organiseren, maaltijden te verzorgen en koffieuurtjes en de voedselbank te faciliteren. Ik heb ook de betekenis geproefd van wat misschien als klein en onbetekenend wordt gezien. Echter: ‘Je doet het nooit voor niets/ je doet het voor een Koninkrijk dat nieuw wordt onder zijn handen’ (Jaap Zijlstra)
Daarmee wil ik de situatie niet mooier maken dan die is: de stap van gemeenteleden uit de Vredeskerk naar de Credokerk is niet alleen moedig maar ook ingrijpend. Ook de gemeenschap in De Open Hof ziet zich voor grote vragen gesteld als het om de toekomst gaat. Je kan als ambtsdrager het gevoel hebben dat de rek er uit is, je voelt je moe en je gaat door omdat er niemand anders is..
In het licht van de ontmoeting wil ik jullie ook graag iets meegeven. Drie dingen:
Blijf ontvangen - Het is een ijzeren wet uit de zorg: veel geven kan alleen maar bij de gratie van ontvangen. Martha en Maria uit Lukas 10 hebben elkaar nodig: het is werk & bid - bid & werk. Overweeg eens hoe het staat met de balans tussen de actie en de contemplatie? Komen jullie er aan toe ‘te zitten aan de voeten van de Heer’? In de stilte, de zendtijd van de Geest, mag je weer ontdekken dat de kerk van de Heer is. Dat geeft ook ontspanning.
Maak keuzes - Er wordt in Slinge veel werk verzet maar is de verhouding tussen draagkracht en draaglast in balans? Er zijn soms keuzes nodig om met dingen te stoppen. Minder dingen met vreugde doen is beter dan alle ‘ballen’ met kunst en vliegwerk in de lucht houden. Gods belofte - Nadenken over de toekomst van de gemeente kan je zwaar op de maag liggen als je ervaart hoe broos de kerk is geworden. Dat klonk door in de ontmoeting die we hadden. Toch is dat niet het laatste. Er zijn momenten geweest - zo verwoordde het iemand uit jullie midden - dat we weer zijn opgestaan! Er was sprake van een nieuw begin.
Het is de Paasbelofte van die God die de doden opwekt (2 Kor. 1), van die God die zelf de toekomst openhoudt naar zijn nieuwe wereld - hoe dan ook - waardoor we ons mogen laten dragen.

 
 

Het vertrouwen in die belofte bid ik jullie en ons allen toe.
Graag wens ik jullie ook wijsheid, creativiteit en liefde in het samenkomen van de Vredeskerk en de Credokerk in de erediensten. Dit alles in verbondenheid geschreven. Met een hartelijke groet,
ds. Gerrit van Meijeren Classispredikant Zuid-Holland Zuid
 
 

 
 
Meditatie Meditatie

 ‘Als Jezus Christus terug komt op aarde, zullen jullie gered worden. Vertrouw daarop. Tot het zover is, moeten jullie verstandig zijn  en goed nadenken over wat jullie doe’. (1 Petrus 1,13)

Het nieuwe jaar is pas een paar weken oud en er is in die paar weken al weer heel wat gebeurd.
Dat is in het groot, kijkend naar de wereld en ziende wat er gaande is op het politieke en sociale vlak.
Dat is in het klein, kijkend naar de mensen om ons heen en naar onszelf.
Mensen met goede voornemens krabbelen zich achter het oor omdat het toch een beetje tegenvalt die dingen vol te houden waarvan ze dachten dit makkelijk te kunnen. Er zijn mensen die te maken hebben met zorgen omtrent gezondheid van zichzelf of hun familie en er zijn mensen die hun geluk niet op kunnen omdat er een kleinkind geboren is. Kortom een nieuw jaar waarin al van alles aan de hand is terwijl het nog maar net is begonnen.

Hoe ‘anders, mooier, tragischer, vrolijker of gewoner’ is het ten opzichte van het vorige jaar? Uiteindelijk is het nieuwe jaar maar betrekkelijk. We zullen moeten omgaan met wat er op ons pad komt. We moeten in vertrouwen op God werken aan de dingen die het leven brengt. Daar hebben we geen tijdsindeling in jaren voor nodig. Dag voor dag, uur voor uur mogen we onder Zijn leiding ons leven,  leven. We kunnen  er op vertrouwen dat God onze helper is. Elke dag weer, ons leven lang.
 De Bijbel in gewone taal zegt in 1 Petrus 1,13  ‘Als Jezus Christus terug komt op aarde, zullen jullie gered worden. Vertrouw daarop. Tot het zover is, moeten jullie verstandig zijn  en goed nadenken over wat jullie doen’.
Dat geeft ruimte in hoofd en hart om  een nieuw jaar te beginnen.
Ad Berkhout
 
 
meditatie januari 2020

meditatie januari 2020
MEDITATIE

Maar ik zeg in mijn hart:
‘Hij alleen mijn God
wat ik nog te leven heb
is in zijn hand.’                                Psalm 31,15 en 16


Ja wat zegt uw hart op de grens van 2019 en 2020?
Waar denkt u aan op de grens van het nieuwe jaar?
In psalm 31 komen we een mensenkind tegen, misschien wel koning David, die de balans opmaakt.  Hij overziet zijn bestaan en dan. Dan laat hij zijn hart spreken.
Het is met hem misschien wel zoals het met jou u. Uw lichaam laat het afweten. Meer dan je lief is. Je ogen staan flets en je beenderen kraken. Dat benauwt je. Het geeft je een verstikkend gevoel. Je kunt niet functioneren zoals je dat zo graag voluit zou willen. Wat denken uw buren wel niet van u. Wat spookt dat mens nu weer uit? En gelijk hebben ze wel een beetje. Uw weg loopt meer en meer dood. Maar wie zal het zien? Wie ziet uw verlorenheid, eenzaamheid. Wie ziet hoe je dagelijks in het nauw gebracht wordt. Of zien ze het wel, maar praten ze er niet met u over. Mompelen ze over je. Je voelt het en je bemerkt hoe ze zich van je afwenden.  Waar valt nog wat van te verwachten. Wat zal je nog zeggen? Wat zul je elkaar nog wensen?
Bij wie kun je nog echt heil en zegen verwachten? Is er een vluchtadres? Waar zal je naar toe vluchten?
Wat zal je zeggen, zonder je eigen vragen en twijfels te overschreeuwen. Wat zeg je als gelovige vandaag tegen jezelf. Wat zeg je tegen elkaar?

Maar ik zeg in mijn hart….
‘Hij alleen mijn God
wat ik nog te leven heb is in zijn hand.’
Op de grens van 2019 en  2020 reik ik u Gods handen aan.
In het Rotterdamse Ikaziaziekenhuis zie je bij binnenkomst naast allerlei looproutes ook deze woorden staan: ‘Mijn tijden zijn in uw hand.’ Hoe je leven ook verder zal gaan. Gods handen omvatten het.

Ik zie dan open beschermende handen. Als een soort van kom. Als een schaal die wordt gedragen. Zo willen Gods handen ook jouw leven dragen.
Wat ik nog te leven heb is in zijn hand. Het is de hand, waarmee God in de kerstnacht het duister openscheurt. De hand waarmee hij zijn volk uitleidt en de zee doorvoert. De hand, waarvan wij ook in 2020 mogen zeggen: hoe diep we ook mogen vallen, welke verloren weg u ook opgaat, welk spook  u ook bent voor uzelf of voor uw buren. U valt nooit buiten Gods handen. Nooit buiten het bereik van Gods liefde. Wat je ook te leven hebt, je leeft het in zijn handen. Handen die je als een kom dragen.
Hoe onze levens zullen gaan en hoeveel leven God nog voor mij heeft neergelegd : wie zal het zeggen? Maar de richting geef ik u graag door: Verwacht  het van die liefdevolle omvattende handen.
Of laat ik het met de psalmdichter nog sterker zeggen: vlucht naar die handen toe. Zoek daarin uw sterkte en uw kracht. En laat dat dan ook het heil en de zegen zijn, die we elkaar op de drempel van het nieuwe jaar toewensen.

Kies maar voor 2020. Kies de geborgen kom van Gods handen. Van een vriend, van uw Vader.
Zijn handen zijn groot en stevig genoeg. 2020. Ik zeg:  Hij alleen mijn God wat ik nog te leven heb is in zijn hand.

Guus Ruijl
 
Meditatie december 2019 Meditatie december 2019
Wat doen de os en de ezel in de kerststal?
In een beetje uitgebreide kerststal ontbreken een os en een ezel niet. Maar waar komen deze twee dieren vandaan? Want in het Bijbelverhalen rond de geboorte van Jezus komen we ze niet tegen. We lezen wel over Maria, Jozef, het kind, engelen, herders, wijzen, schapen. Maar niets over een os of een ezel.
De os, ezel en krib vinden we wel terug in Jesaja 1: 3: “Een rund herkent zijn meester, een ezel kent zijn voederbak, maar Israël mist elk inzicht, mijn volk leeft in onwetendheid.” De boodschap is helder en scherp: Een rund en een ezel weten wie hun verzorger en eigenaar is. Maar veel mensen zijn vergeten wie hun Schepper en Heer is.
Zo zijn sinds de tweede eeuw de os en de ezel bij de kribbe van Jezus terechtgekomen. De schapen hebben gezelschap gekregen van meer dieren. In onze tijd krijgt deze aanwezigheid van de dieren in de stal weer een nieuwe dimensie. De vragen rond onze zorg voor de schepping en ons omgaan met dieren zijn urgenter dan ooit. En ze hebben alles te maken met de komst van de Messias in deze wereld. Gaat Gods liefde en genade niet naar heel zijn schepping uit?
Zo staan de ezel en os bij de kribbe van Jezus als een uitnodiging aan ons. Deze dieren herkennen hun meester en weten van wie hun voedsel komt. En waar staan wij in de stal? Herkennen wij in dit kind onze Heer, de Schepper van hemel en aarde? Van de aarde met alles erop en eraan? Kunnen we dan anders dan de vrede en de gerechtigheid, de heelheid in de Toekomst zoeken, die deze Heer in ons midden belooft? Komt, laten we aanbidden! De os en de ezel gaan ons voor.

Ds  Hans van Dolder
 
 
Meditatie Meditatie


Verlangen naar troost

In deze periode vieren we de laatste zondag van het kerkelijk jaar. In veel kerken krijgt deze laatste zondag het karakter van het herdenken van wie er in de eigen gemeenschap gestorven zijn. Familieleden, vrienden en bekenden van deze overledenen worden in het bijzonder uitgenodigd om aanwezig te zijn. Velen geven hieraan ook gehoor en zijn blij dat de herinnering aan hun dierbare levend gehouden wordt in de gemeenschap waarvan deze deel uitmaakte. Het verlangen naar troost is intens als we iemand verloren hebben aan de dood. Het noemen van de naam, het ontsteken van kaarslicht, voorbede voor nabestaanden, meelevende woorden verzachten het verdriet heel even. Samen zo vieren, geraakt worden door wat de ander beroert, medemens blijken te zijn in hart en ziel ook van de vreemde ander, dat is teken van het grote geheim van Gods koninkrijk. Het vieren van de laatste zondag van het kerkelijk jaar maakt dat geheim zichtbaar. En ook op andere momenten in ons  dagelijks leven kunnen we het grote geheim van God zien oplichten. Ik geef hier drie voorbeelden..

Orgie van troost
Het eerste voorbeeld komt van Dzevad Karahasan. Hij onthult in zijn boek dat hij een brief kreeg van een vriend terwijl zijn stad Sarajevo in 1993 onder vuur lag. Zijn vrouw en hij stonden voor een dilemma. Ze hunkerden er naar de handgeschreven brief van een vriend te lezen. Overdag kon dat niet. Dan moesten ze water en voedsel zoeken. ’s Avonds bij het licht van de olielamp lukte het ook niet. Toen een nachtelijke schietpartij hun buren trof, voelden ze zich nog eenzamer en verlaten. Ze besloten hun verantwoordelijkheidsgevoel te laten varen, staken drieolielampen aan en begonnen het handschrift in de brief te ontcijferen. Drie avonden op rij verbruikten ze hun olie om een brief te lezen vol vriendelijke betrokkenheid en invoelen van hun situatie. Daarna was alle olie op, maar vlamde hun hoop weer op. In hun dagboek noemden ze deze drie nachten van het ontcijferen van de onleesbare brief als een orgie van troost.
Theoloog Eric Borgman beschrijft dit voorbeeld om aan te geven hoe meeleven en zorg van anderen mensen heeft doen overleven. Zorg en meeleven als uiting van onvervreemdbare waardigheid herinnert mensen die overleven aan hun eigen onvervreemdbare waardigheid. Het geeft hen weer hoop op God als schenker van die waardigheid.

Troost in Bloemhof
Het tweede voorbeeld is de troost die vrouwen van verschillende culturele achtergronden elkaar geven in de viering in Welkomcentrum De Put als er iemand overleden is in de familie. In alle verlegenheid kiezen zij er voor om troost te geven op een manier die voor hen vertrouwd is. Moslima’s bieden een warm gerecht aan, of zoete koekjes aan de vrouw die iemand heeft verloren. Iedere keer, weken lang. Hindoestaanse dames geven zoetigheid en een Chinese vrouw geeft een mooie, zelfgemaakte kaart. Het belangrijkste is de warmte van het meeleven met elkaar. De tranen wellen op achter de ogen. Er is stilte, maar ook een glimlach breekt door op de gezichten. Een moslima zegt tegen de vrouw van wie haar broer in het buitenland is overleden: “Ik zal een voorbede voor jou doen, iedere dag, veertig dagen lang. Zo doen wij dat bij ons’. Een andere vrouw legt een arm om haar schouder. Het bijzondere is het diepe respect dat ieder toont voor de onvervreemdbare waardigheid van de ander. Dit diepe respect doet mij herinneren aan het geheim van God. Een geheim dat vaak onzichtbaar lijkt en toch zichtbaar wordt in mensen in wie de hartstochtelijke liefde van God voor onze gebroken en geschonden samenleving weerspiegeld wordt.
Fokje Wierdsma
 
Meditatie Meditatie

Op 5 december wordt op vele plaatsen Sinterklaas gevierd in Nederland. In ons nieuwe liedboek staat in de rubriek geloofsgetuigen  een prachtig lied over Gods erbarmen. Sinterklaas is daarbij de oergestalte van wie God is. Een God die opkomt voor recht en gerechtigheid. Het is lied 745.  Het verraste mij.

 
Uit de schemer van de tijden
doemt een oergestalte op,
met legenden, staf en mijter,
beeld van het erbarmen Gods.
Nicolaos, zegevieren
zal het recht voor heel het volk,
sta ons bij nu wij hier bidden,
wees van onze woorden tolk.  

 
Voor het kind dat niet kan spelen
en geen veilig huis meer kent;
dat geen kans krijgt om te leren,
uitgebuit wordt en miskend;
dat geweld gewoon gaat vinden
en gepantserd verder leeft…
God, behoed al deze kinderen,
dat uw aarde toekomst heeft.

 
Voor wie reizen in den vreemde,
voor wie overvallen wordt
door de stormen, door de schemer,
door de honger, door tekort,
die geen eigen grond meer hebben,
die gevlucht zijn om het brood;
God, dat wij elkaar behoeden
én in weelde én in nood.                         Guus Ruijl
 
oktober 2019 oktober 2019
MEDITATIE
Over blokkeren en vergeven (Lucas 17:1-4)

De term 'blokkeerfries' is uitgeroepen tot het woord van het jaar 2018. Welke woorden komen daar dit jaar bij? ‘Blokkeerboer’, ‘blokkeeractivist’? Waar de ene groep een actie aankondigt en je met al die tractors drukke wegen kunt verwachten, kiezen de klimaatactivisten ervoor om in onze hoofdstad onaangekondigd doorgaande wegen te blokkeren. In beide gevallen heb ik begrip voor de motieven om actie te voeren, maar het blokkeren van belangrijke verkeersaders gaat mij te ver. Je zult maar op weg zijn naar het ziekenhuis. Toch lijkt blokkeren een trend te worden om aandacht te vragen.
     Als Jezus op weg is naar Jeruzalem, spreekt Hij onderweg met zijn leerlingen over onvermijdelijke  blokkades op de weg. Alleen wee je gebeente als je voor één van de ‘geringen’ een struikelblok legt: voor kinderen, voor de jongere generatie, voor gelovigen die minder sterk in hun geloofsschoenen staan. Kortom, wees geen ‘sta in de weg’ voor een ander om Jezus te volgen. Leg geen struikelblok door je doen en laten waar een ander zich aan stoort, breng een ander niet ten val door je spreken waardoor zij vervreemdt van God, blokkeer een ander niet zijn eigen weg met de Heer te gaan.
     Maar goed, op die weg waar je elkaar zo nu en dan ergert, is vergeving het belangrijkste, zo leert Jezus ons. Maar ik ben toch geen ‘gekke henkie’? Iemand heeft je laten struikelen, onrecht aangedaan. Vergeven? Bekijk het maar! Wacht, luister goed: Jezus leert ons niet alles zomaar te pikken. Zeker niet, als iemand kwaad doet, spreek hem toe, confronteer hem met z’n daad en als hij dan tot inkeer komt, vergeef hem dan, zevenmaal… volledig.
     Blokkeren: geen goede optie… maar als ik in de file sta achter een aantal tractors denk ik aan vergeving.
Bert Davelaar
 
 
Meditatie Meditatie
Wees hier aanwezig

Wees hier aanwezig
Licht dat leven geeft
aan mens en wereld.

Wees hier aanwezig
Stem die roept:
doe recht aan wie lijden
en niet leven.

Wees hier aanwezig
Kracht tot bevrijding
voor wie niet gezien worden.

Wees hier aanwezig
Vuur van verlangen
naar recht en vrede.

Wees hier aanwezig
Gij die genoemd wordt
Licht, Stem, Kracht, Vuur, 
dat wij worden mens-
medemens - naaste.


Dit gedicht staat in de Adventskalender 2019. Vraag een gratis exemplaar aan op : petrus.protestantsekerk.nl/adventskalender
 
 
Meditatie Meditatie
‘Hij geeft het zijn lieveling in de slaap’ (psalm 127,2)

Ooit (1980) had ik een burn-out. Ik voelde me rot. Vergeefs vroeg op staan, naar school gaan, lesgeven….je aftobben voor wat inkomen en aanzien bij ouders en kinderen. Vergeefs was het geweest. Ik had het allemaal op mijn manier met flair willen doen, maar het moest anders.
‘Ga eerst maar eens twee maanden leuke dingen doen,’ zei de Arboarts. Ik voelde me nog schuldiger.. Toen ik na acht maanden weer op mijn oude werkplek, de school  terugkwam dacht ik dat iedereen me wel een mislukkeling zou vinden. Op de eerste werkdag zei de groenteboer tussen de middag in een volle winkel: ‘Guus, fijn dat je er weer bent. Een burn-out kan ons allemaal overkomen. Leer er maar van en succes.’ Iedereen weet het dus, dacht ik nog…..
Na die eigen burn-out kwam ik nog veel collega’s tegen met dezelfde verschijnselen. Op school en in de kerk. De les die je leert: je hoeft het niet allemaal zelf waar te maken. Je mag jezelf zijn. Met je fouten en beperkingen. Uiteindelijk is de insteek niet dat jijzelf de gangmaker bent in je leven…
Psalm 127 zegt het zo scherp en mooi: Hij geeft het jou en mij in de slaap. Juist als je je er niet bewust van bent, ontvang je het. Van Godswege in je slaap.
Dus stop met tobben, stop met dat vergeefse vroeg op staan, stop met dat te laat naar bed gaan….. Laat het initiatief bij God. Hij geeft het je. In je slaap.
Terugkomen van een burn-out kost tijd. Slaaptijd…tijd voor inzicht. Maar ik zag ze terugkomen alsof het een schoonheidsslaap was geweest. Mooiere mens. Vol wijsheid en evenwicht.
Pastor Guus Ruijl
 
 
Meditatie

Meditatie

Vurig en eensgezind wijdden ze zich aan het gebed, samen met de vrouwen en met Maria de moeder van Jezus en met zijn broers.

                                     (Handelingen 1, 14)

Tussen Hemelvaart en Pinksteren bidden de apostelen samen met de vrouwen. Bidden wat is dat? Contact zoeken met God?
Bidden is een vorm van inkeer. Stil worden, tot rust komen. Open zijn voor wat er meer is tussen hemel en aarde. In de christelijke traditie is het gebed een dialoog. ‘Bidden is praten met God’. Dat kan met en zonder woorden.
Sören Kierkegaard zei: ‘Bidden is als ademhalen. Waarom je moet bidden is dus een gekke vraag. Want waarom haal je adem? Omdat je anders stikt. Zo is het ook met bidden. En zoals ik me niet verbeeld met mijn adem de wereld te hervormen, maar er zelf door vernieuwd word, zo staat het ook  met bidden tot God.’

Bidden geeft dus kracht en ruimte. Het maakt je nieuw. En al biddend wordt het Pinksteren. Het maakt dan ook anderen nieuw. Een biddende gemeenschap ontstaat op Pinksteren. De verjaardag van de kerk is in feite het feest dat ontstaat uit gebed. Een biddende houding maakt ons allen klaar voor het nieuwe begin.

‘Kom o Geest des Heren kom,’ zingt een oud Pinksterlied. ‘Kom en schenk uw gaven, Heer.’

Dat we zo opademen. Krachtig en met elkaar.

Guus Ruijl
 
 
Meditatie Meditatie
MEDITATIE

Al zal de vijgenboom niet bloeien, al zal de wijnstok niets voortbrengen,
al zal de oogst van de olijfboom tegenvallen, al zal er geen koren op de akkers staan, al zal er geen schaap meer in de kooien zijn en geen rund meer binnen de omheining – toch zal ik juichen voor de HEER, jubelen voor de God die mij redt. God, de HEER, is mijn kracht,
hij maakt mijn voeten snel als hinden, hij laat mij over mijn bergen gaan.
(Habakuk 3:17-19)
Rondom mij heen hoor ik van mensen die hun vakantie dichterbij zien komen en zich nu al verheugen over het  gaan wandelen op en over de bergen van de Alpenlanden. Een tijdje weg van de dagelijkse bergen die overwonnen moeten worden.  Het beklimmen van een berg geeft hen een enorme voldoening en vaak ook een gevoel van overwinning. De profeet Habakuk spreekt ook over een berg. Het zullen barre omstandigheden zijn waarin het volk van Juda zal verkeren als gevolg van vijandige invallen. Toch wordt God geprezen ondanks die situatie. We kunnen een parallel trekken naar allerlei situaties van nu. Zo zijn het barre omstandigheden als gevolg van agressie, waardoor christenen in veel landen, in hun  bestaan worden bedreigd. Het zijn  barre tijden  waarin Gods kerk anno 2019 moet bestaan. Het kunnen barre tijden zijn in je persoonlijke leven.
De profeet spreekt over juichen voor de Heer er is de hoop  en het vertrouwen wat je mag hebben in God. Hij is er van overtuigd dat God verlossing zal brengen. Hij ervaart kracht en spreekt uit dat zijn bergen overwonnen worden. En vanuit die gedachte moeten ook wij in gebed en in vertrouwen onze weg gaan over al die bergen die er zijn op ons levenspad,  wetende dat Hij de berggids is die meeloopt over het (berg) pad van ons leven.
Ad Berkhout
 
 
MEDITATIEF MEDITATIEF
lees meer ยป
 
 

Credokerk dienst in Open Hof
datum en tijdstip 01-03-2020 om 10.15 uur
meer details

Open Hof
datum en tijdstip 01-03-2020 om 10.15 uur
meer details

Credokerk
datum en tijdstip 08-03-2020 om 10.00 uur
meer details

Open Hof
datum en tijdstip 08-03-2020 om 10.15 uur
meer details

 
Open Hofkerk binnen

 
Credokerk

 
Credokerk van binnen

 
Orgel Open Hof

In de Open Hof staat een prachtig Vierdag orgel. meer
 
Open Hof

 
ANBI
http://www.protestantsekerk.nl/steunons/ANBI/Veel-gestelde-vragen/Paginas/Veel%20gestelde%20vragen.aspx
 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.